Steven

Prengels.

© Steven Prengels

Wagner in Bayreuth

INTRO

Voor ‘Wagner in Bayreuth’ hanteerde ik een vergelijkbare compositiemethode als in ‘HELD’ (2009). Waar ik toen vertrok van de opera ‘Siegfried’, ging ik in mijn compositie ‘Wagner in Bayreuth’ uit van de opera ‘Götterdämmerung’. Passages hieruit werden geïsoleerd en geplaatst in een complexere constellatie die verder bestond uit een fictieve opname van de stem van Winifred Wagner (schoondochter van de componist) en videobeelden geïnspireerd op de landschappen van Gustave Courbet.

Het werk werd gecreëerd door het Oxalys ensemble en de Duitse basbariton Dietrich Henschel.

KORT

'Wagner in Bayreuth' is het nieuwste werk van Steven Prengels geschreven in 2011 en 2012 in opdracht van het Oxalys Ensemble. In dit werk zet hij zijn zoektocht verder naar mogelijkheden om op zijn eigen manier werken te maken die voorbij het puur auditieve gaan. Zelf ziet hij zijn werk meer als een (klank)sculptuur of een installatie dan als een muzikale compositie. Prengels vergelijkt zijn werk met dat van kunstenaars als Michael Bouchet (°1970) die gebruik maakt van een ‘splitscreen’ techniek, waarbij verschillende filmbeelden naast elkaar worden geplaatst. Prengels plaatst echter diverse elementen naast elkaar: twee solisten en een ensemble, een klankopname op band uit 1923 en een videoscherm waarop filmbeelden worden geprojecteerd. Op die manier gaat hij op zoek naar nieuwe betekenislagen die door deze combinatietechniek (al dan niet) ontstaan.

 

In 'Wagner in Bayreuth' zoekt Prengels de grenzen op tussen realiteit en fictie, tussen politiek en kunst, en tussen bewondering en blinde volgzaamheid. Ook wijst hij er op hoe makkelijk het is om mee te gaan in wat je op een onschuldige manier gepresenteerd wordt, hierbij gebruik makend van de drie elementen die hij ontleedt en ‘hercomponeert’ tot een nieuw geheel.

 

Als eerste element gebruikt hij een ensemble en twee solisten (bariton en hobo) die brokstukken spelen uit de immense partituur van Richard Wagners laatste Ringopera 'Götterdämmerung'. Deze keuze aan fragmenten vormt een contrapunt met het tweede element: een klankopname uit 1923 – door wetenschappers van de universiteit van München in 2005 gerestaureerd – waarin Winifred Wagner, schoondochter van de componist, ons een rondleiding geeft op de lege Bühne van het Festspielhaus in Bayreuth, het operahuis gebouwd door en voor Richard Wagner.

Prengels combineert deze twee concrete klankbronnen met een contrasterend derde element, bestaande uit weidse landschappen die hij laat projecteren achter de musici. Voor deze filmbeelden liet Prengels zich inspireren door de indrukwekkende en verzwelgende landschappen van de Franse schilder Gustave Courbet (1819-1877), niet toevallig een tijdgenoot van Richard Wagner (1813-1883). Het zijn de weidsheid en het spektakel in de werken van Courbet die Steven Prengels tracht te grijpen in zijn filmbeelden en die hij wil laten inwerken op de andere elementen van zijn werk.

 

"Genug! Genug! Man wird, fürchte ich, zu deutlich nur unter meinen heitern Striche die sinistre Wirklichkeit wiedererkannt haben.”  (Friedrich Nietzsche, Der Fall Wagner)

FOTO

© Steven Prengels

BEZETTING

bariton

speaker (tape)

1 flute, 1 oboe (solo), 1 clarinet, 1 horn,

2 violins, viola, cello, double bass

video

CREDITS

compositie.

concept.

 

opgedragen aan.

 

uitvoering.

ensemble.

solist.

spreekstem.

 

Steven Prengels

Steven Prengels

 

Dietrich Henschel

 

De Roma, Antwerpen (12.2012)

Oxalys Ensemble

Dietrich Henschel

Sabine Reifer